برای امری که قصد انجامش را کرده ای...

بپاخیز!

و با شایستگی  آنرا به انجام رسان

برای آنکه عاشق آنچه می خواهی باشی

بپا خیز! و عاشقی  صمیمی باش

برای آنکه در جنگل گام برداری

و ذره ای از طبیعت باشی

بپا خیز!بپاخیز.

تا مهار زندگی  ات  را در دست گیری

هیچکس  دیگر را یاری آن نیست که این

مهم  را  برای  تو    به   انجام رساند

بپا خیز!

تا زندگی ات را شادمانه  بسازی.

آوای تو می خواندم از لایتناهی.

آوای تو می آ ردم از شوق به پرواز

شب ها که سکوت است و سکوت است و سیاهی

آ مواج نوای تو  به من می رسد از دور

دریایی و من تشنه ی مهر تو  چو ماهی

وین شعله که با هر نفسم می جهد از جان

خوش می دهد از گرمی این شوق گواهی

دید از تو گر صبح ابد هم دهدم دست

من سر خوشم از لذت این چشم به راهی

ای عشق تو را دارم دارای جهانم

همراه تویی  هر چه تو گویی و تو  خواهی

                                                                          فریدون مشیری

                                      رازها    دانسته   و   پوشیده اند 

               .............................................................

هر که را که اسرار حق آموختند

                                      مهر  کردند و   دهانش   دوختند

            ...............................................................

به قانون تشخیص ضرورت عمل کنید.

هیچوقت برای انجام همه کارها وقت کافی وجود ندارد اما همیشه برای انجام مهمترین

کارها وقت کافی هست.

پیش از شروع کار مقدمات کار را فراهم کنید.

آمادگی تمام و کمال قبل از شروع کار مانع عملکرد ضعیف میشود.

صورت تو را از روی صفحه ی تلویزیون  یا روزنامه به سمت خود بر گرداند با

شور و اشتیاق به مردمک چشمها و لبهایش نگاه کن و در دلت خوشحال

باش که چنین لحظات با شکوهی  در زندگیت وجود دارد . با این کار متوجه

خواهی شد  که پاسخ به موقع دادن به نیاز احساسی یک انسان چقدر 

اهمیت دارد . یا زمانی که همسرت نیاز دارد به حرفهایش گوش دهی با تمام

وجود به او توجه کن  مهم نیست روزنامه را می شود دیرتر خواند یا ظرفها را

می شود دیرتر شست اما شاید هرگز فرصت دیگری برای پاسخ دادن  به 

موقع به نیاز عاطفی  انسانی  دیگر وجود نداشته با شد  .  درست مثل پدری

که از تو می خواهد به دیدنش بروی و تو فکر میکنی  امروز خیلی کار داری  و

دیدار  او را به فردا موکول می کنی  فردایی که شاید او  دیگر در آن نباشد یا

مادری که کیلومتر ها از تو فاصله دارد و در طول روز و شب بارها به تلفن

نگاه می کند و هر بار که صدای زنگ آن را می شنود  به امید آن که تویی

ذوق می کند  اما تو آنقدر سرت شلوق است که وقت این کار را نداری!

به حرفهایم فکر کن شاید حتی چند لحظه بعد برای پاسخ دادن به نیاز ها ی

عاطفی عزیزانمان خیلی دیر باشد!

چند قورباغه از جنگلی عبور می کردند که ناگهان دو تا از آن ها به داخل گودال عمیقی افتادن. بقیه ی قورباغه هادر کنار گودال جمع شدند و وقتی دیدند گودال چقدر عمیق است به دو قورباغه ی دیگر گفتند که دیگر چاره ای نیست و شما خواهید مرد. دو قورباغه حرف ها را نادیده گرفتند و با تمام توانشان کوشیدند که از گودال  بیرون بپرند.اما قورباغه های دیگر همچنان به آنها می گفتند که دست از تلاش بردارید چون نمی توانید از گودال خارج شوید به زودی خواهید مرد. بالا خره یکی از قورباغه ها تسلیم گفته های دیگر قورباغه ها شد و دست از تلاش بر داشت او بی درنگ به داخل گودال پرتاب شد و مرد.اما قورباغه دیگر با حد اکثر توانش برای بیرون آمدن از گودال تلاش میکرد . بقیه ی قورباغه ها میگفتند دست از تلاش بر دار . اما او با توان بیشتر تلاش میکرد و سر انجام از گودال به بیرون پرید.وقتی از گودال بیرون آمد. بقیه ی قورباغه ها از او پرسیدند :مگر تو حرفهای مارا نشنیدی؟ معلوم شد قورباغه ناشنواست در واقع تمام مدت فکر میکرده که دیگران او را تشویق می کنند.

کم  کمک ستاره ها فرو می ریزند و می میرند.شبانگاه باران می بارد. 

stars drop and die little by little it is raining atnight.

 امید باقی می ماندو میخواهیم آن را نگه داریم.

  hope remains and we wana save it

ژوزف آرسلی                         

 آن چنان زلال

  که می شد ستاره چید!

نه از فراز بام

             که از پای بوته ها

می شد ترا در آینه ی هر ستاره دید!

در بی کران دشت

در نیمه های شب

جز من که با خیال تو می گشتم

جز من که در کنار تو

می سوختم غریب!

تنها ستاره بود که می سوخت .

تنها نسیم بود که می گشت.

به هر که دوست می داری بیاموز که عشق از زندگی کردن بهتری است به هر که

دوست می داری بفهمان دوست داشتن از عشق بهتر است

                                                           دکتر علی شریعتی

خدایا

چگونه زیستن راتو به من بیاموز 

چگونه مردن را خودخواهم آموخت

                                                   دکتر علی شریعتی

و ز کوی دوست راه سفر گیرم

آسوده دل به کنجی  بنشینم

و ز هر چه خوب روی نظر گیرم

                           .............................................................................

ساختم نا زنین بتی  ز خیال

بوسه دادم ز شوق بر پایش

نام پروین نهادم آن مه را

بنده کردم دو صد ثریایش

                       ..................................................................................

دست حسرت گزم امروز که ای دریغ قدر آن شب چه ندانستم و نادان بودم 

سایه از فرط خوشی  دوش چو سعدی می گفت :

آمدی وه که چه مشتاق و پریشان  بودم.

                     ......................................................................................

ای آتش افسرده ی افروختنی

ای گنجه هدر گشته ی اندوختنی

ما عشق و وفا را ز تو آموختیم

ای زندگی و مرگ تو آموختنی نیست

                  .........................................................................................

ما از نژاد آتش بودیم:

همزاد آفتاب بلند اما

با سرنوشت تیره خاکستر

عمری میان کوره بیداد سوختیم

او چون شراره رفت

من با شکیب خاکستر ماندم

کیوان ستاره شد

تا بر فراز این شب غمناک

امید روشنی را با نگاه دارد

ای دوست شاد باش که شادی سزای توست

این گنج مزد طاقت رنج آزمای توست

صبح امید و پرتو دیدار و بزم مهر

ای دل بیا که این همه اجر و فای توست

                         .............................................................................

چیزی غیر از آنچه هستی باشی

و بکوش

درکمال آنچه هستی باشی

                                    سنت فرانسیس دی سلز

زندگی

گره ای نیست  که در جستجوی گشودن آن باشیم

زندگی

واقعیتی است

که باید آن را تجربه کرد

                         سورن کی یر کگارد

عشقی چنین دم افزون و درونی

بین دو انسان

حیرت انگیز ترین چیرهاست .

چنین عشقی         با جستجو     و یا با آرزوی سودایی            بدست نمی آید

بلکه پیشامدی است آسمانی

                                                                 سرهاوالپول