هر زمان عشقی یاری دیگر          کاش ما آن دو پرستو بودیم         

که  همه  عمر سفر  میکردیم          از بهاری به بهاری دیگر          آه اکنون دیریست

که  فرو ریخت در من  گویی          تیره آواری از ابر گران          چون می آمیزم با بوسه ی تو

روی لبهایم می پندارم          می سپارد جان عطری  گذران          آنچنان آلودست

عشق غمناکم  با  بیم  زوال          که همه زندگیم  می لرزد          چون ترا می نگرم

مثل اینست که از  پنجره ای          تک درختم را  سرشار  از برگ

در تب زرد خزان می نگرم          مثل اینست که تصویری  را         

روی جریان های مغشوش آب روان می نگرم         

شب و روز

شب و روز

شب و روز

بگذار       که فراموش کنم             تو چه  هستی   جز یک لحظه   یک لحظه کهچشمان مرا

می گشاید در برهوت آگاهی؟

بگذار

که فراموش کنم *